kelimeler söylenir ardı ardına durdurak bilmez, yenilenir
çığlık atar kimileri hece hece
bağlanır düğüm olur bazen, kalır kitlenir
kucak açar sessizliğe, bir hayalet gibi görünmeden kaybolur gider kelimeler.
cümleleri bağlar eşsiz kelimeler, şarkılar söyletir içinden gülümsetir.
bense...
küçük küçük çığlıklar attım,
çocuk değildim ki korkayım birinden.
ama korktum herkesten, kendimden, içimdeki çocuğun yitip gitmesinden.
bekle dediler, sabret!
ama nereye kadar...
sonunu görünceye?..
bekleyemem ki yüreğim pır pır ederken,
içimdekileri dökmek isterken?...
ya ben susarken kayıp gitsen
ya kocaman olursa yokluğun
kelimelerim yeter mi seni tekrar hissetmeye
o zaman artık dönmez dilim hayata
... ve kekeme bir hıçkırık düğümlenir içimdeki çocuğun boğazına
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder